به گزارش تازه‌نیوز، یک ایمیل جعلی، یک لینک آلوده یا حتی اتصال تلفن شخصی به لپ‌تاپ کاری، می‌تواند منبعی محرمانه را افشا کند و یک گزارش تحقیقی را به تهدیدی برای خبرنگار تبدیل کند. در دورانی که جاسوس‌افزارها، حملات هدفمند و کلاهبرداری‌های تقویت‌شده با هوش مصنوعی پیچیده‌تر شده‌اند، امنیت دیجیتال دیگر صرفاً مسئولیت واحد فناوری اطلاعات نیست؛ بلکه باید از همان ابتدای برنامه‌ریزی برای یک گزارش، در دستور کار تحریریه قرار گیرد.
مؤسسه رویترز برای مطالعه روزنامه‌نگاری دانشگاه آکسفورد در گزارشی تازه با رونا سندویک، مدیر سابق امنیت اطلاعات نیویورک تایمز و بنیان‌گذار شرکت مشاوره امنیت سایبری Granitt، درباره چگونگی مدیریت این خطرها گفت‌وگو کرده است. پیام اصلی او روشن است: رسانه‌ها باید پیش از وقوع حمله، برای حفاظت از خبرنگاران، منابع خبری و اطلاعات خود برنامه داشته باشند.
تهدیدها پیچیده‌تر شده‌اند
تهدیدهای دیجیتال علیه خبرنگاران به هک حساب‌های کاربری محدود نیست. جاسوس‌افزارهای تجاری، نظارت دولتی، جعل هویت، آزار هماهنگ‌شده در شبکه‌های اجتماعی و حملات فیشینگ، همگی می‌توانند روند روزنامه‌نگاری را مختل کنند.
هوش مصنوعی نیز تشخیص برخی حملات را دشوارتر کرده است. مهاجمان می‌توانند صفحات جعلی ورود به حساب‌ها را با ظاهری بسیار شبیه نمونه‌های واقعی بسازند و پیام‌هایی طراحی کنند که حتی برای کاربران باتجربه باورپذیر به نظر برسند. در نتیجه، توصیه‌های قدیمی مانند کلیک نکردن روی لینک‌های ناشناس همچنان ضروری‌اند، اما به‌تنهایی کافی نیستند.
سندویک به نمونه‌ای از تلاش برای فریب یک خبرنگار کنسرسیوم بین‌المللی روزنامه‌نگاران تحقیقی (ICIJ) اشاره می‌کند. فردی که خود را دستیار قضایی سابق در پکن معرفی کرده بود، مدعی شد اسنادی درباره یک پرونده فساد در اختیار دارد و برای دسترسی به آن‌ها لینکی فرستاد. بررسی‌های بعدی نشان داد این پیشنهاد احتمالاً تلاشی برای سرقت اطلاعات ورود خبرنگار بوده است.
ضعف امنیتی همیشه از ابزار نیست
یکی از نکات مهم این گزارش آن است که استفاده از ابزار امن، به‌تنهایی امنیت ارتباطات را تضمین نمی‌کند. شیوه استفاده از ابزارها و نحوه اتصال دستگاه‌ها به یکدیگر نیز اهمیت دارد.
برای مثال، پیام‌رسانی امن با قابلیت حذف خودکار پیام‌ها ممکن است انتخاب مناسبی برای ارتباط با منابع باشد؛ اما اگر حساب همان پیام‌رسان به لپ‌تاپی متصل شود که دسترسی به آن آسان‌تر است، بخشی از حفاظت مورد انتظار از بین می‌رود. بنابراین، امنیت باید بر اساس کل فرایند کار ارزیابی شود، نه صرفاً نام نرم‌افزار مورد استفاده.
سندویک توصیه می‌کند خبرنگاران دستگاه‌های خود را به‌روز نگه دارند، تنظیمات امنیتی حساب‌ها و برنامه‌ها را بررسی کنند و پیش از شروع پروژه‌های حساس، خطرهای احتمالی را با همکاران خود بسنجند. همچنین شناخت اطلاعات شخصی منتشرشده در اینترنت می‌تواند به خبرنگاران کمک کند برای حملاتی مانند افشای اطلاعات خصوصی یا Doxxing آماده‌تر باشند.
سردبیران هم مسئول‌اند
در الگوی پیشنهادی سندویک، مدیریت ریسک دیجیتال باید وارد جلسات برنامه‌ریزی گزارش‌ها شود. سردبیر می‌تواند از خبرنگار بپرسد ارتباط با منبع چگونه انجام می‌شود، چه اطلاعاتی در معرض خطر است و آیا ابزارها و تنظیمات انتخاب‌شده برای سطح حساسیت گزارش مناسب‌اند یا نه.
البته همه گزارش‌ها به بالاترین سطح حفاظت نیاز ندارند. ایجاد محدودیت‌های امنیتی سنگین برای تمام فعالیت‌های روزمره می‌تواند کار را کند و پیچیده کند. راهکار، تشخیص موقعیت‌های پرخطر و انتخاب تدابیر متناسب با آن‌هاست؛ از یک گزارش معمولی تا تحقیق درباره فساد، پرونده‌های امنیتی یا موضوعاتی که ممکن است منابع را در معرض خطر قرار دهند.
این مسئله برای رسانه‌های کوچک نیز اهمیت دارد. اگرچه سازمان‌های بزرگ معمولاً منابع مالی و نیروهای متخصص بیشتری دارند، اما همه تحریریه‌ها می‌توانند با آموزش، تبادل تجربه و تعریف رویه‌های روشن، آمادگی خود را افزایش دهند.
درس اصلی برای مدیران رسانه روشن است: امنیت دیجیتال را نباید پس از حمله به پرونده‌ای برای واحد فناوری اطلاعات تبدیل کرد. حفاظت از منابع، خبرنگاران و اسناد باید از مرحله انتخاب سوژه آغاز شود؛ زیرا گاهی یک خطای کوچک در گردش کار، می‌تواند کل گزارش را به خطر بیندازد.